Whistlers visie

Als een preek mij soms niet heel erg aansprak dan las ik nog weleens stukken uit de Bijbel. Wat mij het meest trok was het boek Openbaringen. Met hierin dus de uitleg over het einde der tijden. Wat ik ook weleens las was het begin, dus uit Genesis. Een deel hierin waar ik vragen bij had en heb is het stuk over Noach. En dan niet zozeer het gedeelte over de ark, maar het gedeelte daarvoor trok mijn aandacht.
Genesis 6 : 1-4 “En het geschiedde, als de mensen op den aardbodem begonnen te vermenigvuldigen, en hun dochters geboren werden, 2 Dat Gods zonen de dochteren der mensen aanzagen, dat zij schoon waren, en zij namen zich vrouwen uit allen, die zij verkozen hadden. 3 Toen zei de Heere; Mijn Geest zal niet in eeuwigheid twisten met den mens, dewijl hij ook vlees is; doch zijn dagen zullen zijn honderd en twintig jaren. 4 In die dagen waren er reuzen op de aarde, en ook daarna, als Gods zonen tot de dochteren der mensen ingegaan waren, en zich kinderen gewonnen hadden; deze zijn de geweldigen, die van ouds geweest zijn, mannen van name. “

In het stuk is twee keer “Gods zonen” te lezen…maar God heeft toch maar één zoon?! En voor zover ik het kon vinden is het een juiste vertaling. Maar hoe moet dit dan gezien worden in het licht van de drie-eenheid en hierin dus Gods zoon Jezus Christus? Want zoals hier omschreven staat doet me het een beetje denken aan de Griekse mythologie waarin ook goden hun vertier zoeken bij aardse vrouwen. En hieruit voort komen dan weer kinderen, waar bijvoorbeeld Heracles wel één van de bekendste is.
Na het lezen van een boek over de Kabbalah, de joodse mystieke leer, en inmiddels een groot gedeelte van de Nag-Hammadi geschriften, heb ik een ander beeld gevormd wat meer in het plaatje past. Hierin wordt gesproken over iets wat er al was voordat al het andere bestond. Deze geest heeft dan ook geen naam want er was niemand die hem een naam kon geven. Dit zou dus eigenlijk de God moeten zijn waarin we geloven. Maar dit is niet de God die in de Bijbel beschreven staat. Om dit wat duidelijker te maken geef ik een kleine uitleg over hoe de godenwereld er uitziet volgens bronnen uit onder andere de Nag-Hammadi geschriften.

Eerst is er dus de God de geest zonder naam. Hij schept het heelal en uit zijn denken ontstaat ook een vrouwelijke god, hier Sophia genoemd. Sophia wil eveneens iets voortbrengen, maar kan niet wachten tot ze gepaard heeft met haar voorbestemde gezel. Zo baart ze uit haar brein har onvolmaakte zoon Jaldabaoth. Deze zoon gaat ver uit het zicht van zijn moeder en neemt een gedeelte van haar wijsheid mee. Hij schept hiermee andere goden of engelen en demonen die onder hem staan. Vervolgens moeten en helpers komen voor hem en zijn gevolg, en zo schept hij de mens. Maar de mens kan niks en Jaldabaoth is gefrustreerd. Sophia is er inmiddels achter wat haar zoon allemaal uitspookt en besluit in te grijpen. Ze zegt tegen haar zoon dat ze weet hoe hij het probleem op kan lossen. Hij moet zijn adem in de mens blazen. Wat hij niet weet is dat dit een list is van Sophia, want hij verliest hiermee wat hij van z’n moeder gestolen heeft. Dit heeft hij nu in de mens geblazen, maar de mens heeft hier geen kennis van. De mens wordt in de hof van Eden geplaatst en hij wordt gewaarschuwd om niet te eten van de boom met de kennis van goed en kwaad. Maar toch is men bang  dat de mens de werkelijkheid kan zien, en dus brengen ze hem in de slaap van de onwetendheid. De vrouw die vervolgens uit de mens genomen wordt maakt de mens wakker. Jaldabaoth en zijn onderdanen zijn boos als ze de mens met de vrouw zien praten en ze begeren haar. De vrouw vlucht en ontkomt gedeeltelijk in een andere gedaante. Haar schaduw blijft achter en wordt bezoedeld door de achtervolgers. De geestelijke vrouw treed in de slang en onderwijst de vleesgeworden vrouw. De slang verteld dat men uit afgunst verteld had dat de mens niet van de boom mocht eten. Als je eet zullen je ogen geopend worden, en je zult zijn zoals de goden die kennis hebben van goed en kwaad.
Zo wordt in een paar boeken uit de Nag-Hammadi geschriften de zondeval als iets goeds bestempeld. Onze ogen worden geopend en we zijn geen slaaf meer van deze goden. Maar toch zijn we niet volmaakt. We missen onze geestelijke ik, we zijn dus geestelijk naakt en hier schamen we ons voor. En uit schaamte hiervoor bindt de mens vijgenbladeren om z’n middel. Als straf wordt de mens vervolgens uit het paradijs gezet, en moet nu voor zichzelf zorgen. Hij moet het zo druk krijgen dat hij geen tijd heeft om zijn leven te wijden aan de Heilige Geest. Zo staat er in één van de geschriften.
Dat lukt ook vandaag de dag nog erg goed. We hebben het zo druk dat we nauwelijks stilstaan bij het geestelijke wat ons toch mens maakt. Voor zover even dit nieuwe gedeelte, en ik zeg niet dat dit dè waarheid is…enkel een andere waarheid. Of ik moet het anders zeggen, een andere versie of interpretatie van de echte waarheid. Zoals alle andere interpretaties over het ontstaan van onze aarde in verschillende andere religies. Maar die toch verbazend veel overeenkomsten vertonen.