Whistlers visie

Onlangs keer ik weer even naar de documentaire ‘Zeitgeist’. Hier wordt ondermeer ingegaan op de aanslag op de WTC gebouwen in de Verenigde Staten van Amerika, en de macht van de banken. De docu is vooral gericht en geschreven vanuit Amerika. Hoe de bevolking daar bang gemaakt wordt. Maar ook ongemerkt vrijwillig slaaf wordt van de staat.
Toen bedacht ik bij mezelf hoezeer ik zelf een slaaf ben. En hoeveel controle er hier in Nederland uitgeoefend wordt. En ook hoe we hierdoor steeds dommer worden omdat we zelf niet meer hoeven na te denken. Een simpel voorbeeld; de vele verkeersregels en borden. We hoeven veel situaties nauwelijks meer in te schatten want er staat immers wel een bord wat verteld wat er moet gebeuren. Ik zeg niet dat ik tegen borden of regels ben, maar het zijn er teveel.
En over het slaaf zijn. Als ik internet of de televisie zou moeten missen, dan weet ik niet waar ik met m’n tijd heen moet. Nu kijk ik niet heel veel tv, maar er zijn mensen die het kastje dag en nacht aan hebben staan. Hoe hou je een volk tevreden? In het oude Rome wisten ze het al: brood en spelen. Geef ze vermaak en er zal niet geklaagd worden, of nagedacht. Want je hersens hoef je toch ook nauwelijks te gebruiken als je de volgende soap zit te kijken.
En wat te denken van de mobiele telefoon. Lekker handig toch, altijd en overal bereikbaar. Ik ben er niet mee opgegroeid, maar zou er ook slecht meer zonder kunnen. En dan de vele spelcomputers. Ik moest het vroeger doen met blokken, lego, playmobil en niet te vergeten de zandbak. Daar speelde ik zelfs nog in als het niet al te hard regende. Tegenwoordig? Waar ik vroeger de rode auto’s telde op de snelweg, zitten de kinderen nu geconcentreerd naar het schermpje van hun Nintendo DS te staren. Of het ingebouwde tv scherm voor een leuke film. Massa’s ouders verliezen hier de interactie met hun kinderen. Papa en mama zijn moe van het werken, geen gezeur van de kinderen, druk ze maar een spelcomputer in de handen.
Een ander fenomeen is de I-pod. Lekker jezelf afsluiten van de wereld om je heen met je eigen favoriete muziek. En dan het liefst zo hard mogelijk zodat je het lawaai van al die andere mensen om je heen niet hoort, lekker op je eigen eilandje. En zo worden we collectief individualistisch. Het individu is belangrijker dan een groep. Je ziet de voorbeelden zo vaak; een man of vrouw wordt belaagd of heeft dringend hulp nodig. Het individu schreeuwt het zelfs uit: “Help..help me dan toch!” Maar iedereen loopt voorbij, niemand steekt een vinger uit. We zijn te bang voor ons eigen hachje. “Straks moet ik nog mee naar het bureau om een verklaring af te leggen, sorry hoor..maar ik heb m’n eigen sores of ik heb wel andere ‘belangrijkere’ dingen te doen.
Maar goed, de schuld ligt niet helemaal bij onszelf. Wat te bedenken van de maatschappij waarin we leven. Tijd is geld. Als bedrijf moet je je ook wel haasten. Straks loopt de concurrent weg met het project. Je zou denken dat met de hedendaagse technologie het leven er een stuk rustiger op zou worden. Niets is minder waar, het kan immers nog sneller allemaal! Goed, ik kan nog wel doorgaan met het opnoemen van voorbeelden, maar we weten het eigenlijk allemaal al.
Even terug naar de controle. En dan noem ik even de enge voorbeelden die misschien niet voorkomen, maar die zeker wel mogelijk zijn. Een mobiele telefoon die aanstaat is traceerbaar via de satelliet. Elke keer dat we onze bankpas gebruiken, wordt dit geregistreerd. Datum, tijd, plaats, bedrag…maar natuurlijk, het is voor ons eigen gemak. We hebben immers haast, en dit gaat een stuk sneller dan betalen met cash. Ik hoor de mensen in de rij achter me al zuchten. En toch betaal ik m’n boodschappentegenwoordig weer met cash. Zo is het namelijk makkelijker om je aan een vast bedrag per week te houden. Maar laat me je niet op ideeën brengen. De banken hebben liever dat je je geld uitgeeft. Want als ze niet verdienen aan geld wat je hun in bewaring hebt gegeven, dan verdienen ze wel aan de rente die je betaald omdat je rood staat. Voor de bank is het in elke situatie een gewin. En zelfs dit is voor enkele banken niet genoeg. Nee joh, we maken een leuke reclame; “Altijd al die oude keuken willen verbouwen? Nu kan het…” We worden lekker gemaakt met het makkelijke lenen en uitgeven van geld. Vervolgens zitten we jarenlang aan die aardige bank vast om het geleende geld terug te betalen…plus de nodige hoeveelheid rente. Maar wel fijn van deze banken dat ze ons waarschuwen: “Kijk uit! Geld lenen kost geld.” Boeiend, ik wil die nieuwe keuken.
En zo zijn we met z’n allen al heel lang de controle kwijt. We zijn slaven. Slaven van onszelf, slaven van de maatschappij, slaven van het bankwezen. En we worden steeds een stukje meer in de boeien gezet. We kunnen steeds minder kiezen. Ow dat zeg ik verkeerd. Zeker we kunnen kiezen, maar alleen uit wat we voorgeschoteld krijgen. Zo denken we dat we kiezen wat we willen, maar de keus is eigenlijk al voor ons gemaakt. Denk bijvoorbeeld eens aan de zorgpakketten van de verzekeraars. Maar we willen het zelf, want het is zo verdraaid makkelijk.
In Amerika is hierin een leuk voorbeeld aan het groeien. De RFID-chip. De Identificatie chip door middel van radiogolven. Op deze chip kan informatie gelezen of geschreven worden. Denk hierbij bijvoorbeeld aan je burger service nummer, je medische dossier, je strafblad…oops wat schreef ik nou als laatste? In de nieuwe Amerikaanse paspoorten zit deze chip ingebakken. Maar een paspoort kun je vergeten of verliezen, of hij kan gestolen worden. Geen probleem, ze hebben ook al RFID-chips die in het lichaam geplaatst kunnen worden. Echt heel makkelijk. Zo hoef je nooit meer aan je paspoort te denken, want je draagt het immers altijd bij je! Op dit moment kun je hier zelf nog voor kiezen. Maar als de meerderheid van de mensen eenmaal om is, of als er iets gebeurd waardoor we die kant op geduwd worden, dan wordt het gewoon standaard dat we zo’n chip in ons lichaam hebben. Een ander voorbeeld uit eigen land van een keus die ons afgenomen wordt is onder andere de belasting aangifte. Deze kan over een aantal jaren enkel digitaal ingevuld en opgestuurd worden. Fijn voor al die mensen zonder computer en internet.
Waar ik naar toe wil is dat het allemaal zo makkelijk is voor ons mensen. Maar onze vrije wil, onze vrijheid raken we stukje bij beetje kwijt. En het opmerkelijke hieraan is dat we het zelf heel graag willen. Ik sluit af met een passage uit de Bijbel wat ik vaak gelezen heb. In Openbaringen 13 staat: 16 “En het maakt, dat het aan allen, kleinen en groten, en rijken en armen, en vrijen en dienstknechten, een merkteken geve aan hun rechterhand of aan hun voorhoofden. 17 En dat niemand mag kopen of verkopen, dan die het merkteken heeft…”
Dat is de ultieme controle waar we met onze drang naar gemakzucht op afdrijven. Ik hoop dat iedereen die dit stuk leest z’n ogen en oren openhoudt. En als ooit de keus (als het dan nog een keus is) gemaakt moet worden, bedenk dan goed of je een vrij persoon wil zijn. Of een slaaf die toegeeft aan de gemakzucht.